7 Mart 2007..

Hastaneye bayaa kalabalık bir grupla gittik.. tüm ailem oradaydı... bizi gören kesin nişan bohçası vermeye gittiğimizi sanmıştır.. herkesin elinde bebek şekerlerini koyduğumuz sepetten, çantalara, çiçeklere kadar herşey vardı... ben şaşkınlıkla -heyacanlar oradan oraya gezerken kuzenim ve uğur odayı süslemeye başlamışlardı (son anda alakasız renklerde balonlar almış gelmiş uğur) kuzenimde kapı için lara'nın isminin harflerini elleriyle boyamış, getirmişti... çok garip bi kapı süsümüz oldu... daha doğrusu rüküş..nihayet esprileriyle beni kendine hayran bırakan , kelebeğimi ise gıcık eden hastabakıcım geldi ve kızına hazılığa başlayalım dedi... herkesi odadan çıkardı ve ameliyat kıyafetlerimi giydirdi.. beni o halde gören annem ağlamaya başladı... o kıyafetle biraz daha dolandıktan sonra saatimiz geldi ve sedyeyle odadan ayrılmak üzere çıktım... annem ve eşim herkes birer birer sarılıp ağlamaya başladı.. o moralle ameliyathane ye gitmek istemediğim için hastabakıcıya beni herkesten uzak tutmasını söyledim.. sağolsun panzer gibi koruma kalkanı oluşturarak herkesi sedyeden uzaklaştırdı ve gözlerimden akan yaşları kimsenin görmesini istemediğim için yüzümü ellerimle kapayarak ameliyathanenin yolunu tuttum... tabii uğur yine dayanamayarak bizimle asansöre bindi en son avuçlarımda onun ellerinin sıcaklığı kalakaldım ameliyathanede... doğum fotolarımızın çekilmesi için asistana kameramızı vermiştik.. anestezi uzmanı benle hangi açılardan resim çekilmesini istediğimi sordu, burnumdaki deviasyondan dolayı sağdan çekmeyinde nerden çekerseniz çekin dedim.. eğer onu "görmezsem" :)) sağdan çekilmiş tüm baygın resimlerimi ameliyat sonrası poster yapıp hastaneye asacağını söyleyerek ve ard arda birsürü espri yaparak moralimi düzeltti.. sonra şekerler şekeri dr.um gelerek narkozitör'ün stand-up gösterisini beraber aşıklar atışmasına döndürdüler.. bayılmadan önceki son sözlerim boğazım yanmaya başladı, bayılıyorum sanırım dedim.. VEE kısa bir süre sonra kuzumla buluştuk..Ve sonsuza kadar sürecek AŞK başladı..